هر بار که صدای جنگنده‌ها در آسمان افغانستان بلند می‌شود در پایین خانواده‌هایی هستند که با ترس اینکه مبادا پاکستان بار دیگر افغانستان را هدف حملات هوایی قرار داده باشد به آسمان نگاه می‌کنند مادرانی که کودکان‌شان را در آغوش می‌گیرند و خانه‌هایی که لحظه‌ای بعد، ممکن است به صحنه ماتم تبدیل شوند.
در ۲۱ و ۲۲ فبروری حملات پاکستان در ولایت ننگرهار خانواده‌هایی را که هنوز در آرامش زندگی می‌کردند با صدای انفجار از خواب و زندگی عادی جدا ساخت در این حملات ۱۳ غیرنظامی کشته و ۷ نفر زخمی شدند که بیشتر این قربانیان را زنان و کودکان تشکیل می‌داد.
در ۲۷ فبروری آسمان پکتیکا نیز شاهد لحظه‌ای تلخ بود در ولسوالی برمل، خانه‌هایی که باید پناهگاه خانواده‌ها می‌بود به محل سوگ از سوی ارتش پاکستان تبدیل شد که در پی آن ۱۴ غیرنظامی جان باختند و ۶ نفر زخمی شدند در میان کشته‌شدگان ۴ زن و ۷ کودک شامل بودند.
در ۱۶ مارچ صدای انفجار در کابل به جایی رسید که بیماران برای درمان و بازگشت به زندگی در آن حضور داشتند حمله هوایی پاکستان به مرکز درمان معتادان «امید» یکی از جمله مرگبارترین حملات هوایی پاکستان بر افغانستان شناخته شد که بر اساس گزارش سازمان ملل ۲۶۹ کشته و ۱۲۲ زخمی برجا گذاشت.
در ۲۷ اپریل نوبت به ولایت کنر رسید جایی که خانواده‌ها بار دیگر عزیزان شان را در میان دود و ویرانی جست‌وجو کردند در این رویداد ۷ غیرنظامی کشته و ۸۱ نفر زخمی شدند که شماری از دانشجویان و استادان نیز در میان کشته و زخمی شدگان بودند.
در ۲۸ جون در پکتیا، پکتیکا و کنر، صدای انفجار بار دیگر سکوت خانه‌ها را شکست که در این حمله ۲۸ غیرنظامی کشته و ۴۹ نفر زخمی شدند.
و در ۲۱ سپتامبر یک‌بار دیگر خبر مرگ از کنر رسید مقام‌های حکومت طالبان در افغانستان گفتند که طی حمله مرگبار دیگر پاکستان در این ولایت ۳ غیرنظامی کشته و ۴ نفر زخمی شدند سه عضو یک خانواده که دیگر هرگز به خانه بازنگشتند.
در پشت این ارقام مادرانی هستند که چشم‌انتظار فرزندان‌شان مانده‌اند کودکانی که پدر یا مادرشان را از دست داده‌اند و خانواده‌هایی که به جای زندگی، با خاطره انفجار و عزاداری روزگار می‌گذرانند.
برای آنان جنگ فقط یک خبر نیست جنگ، جای خالی یک عزیز بر سر سفره، یک خانه خاموش و آینده‌ای است که ناگهان ناتمام می‌شود.
